Το ερέθισμα για να ξεκινήσει αυτό το blog ήταν ένα ταξίδι 9 ημερών στην βόρεια Ιταλία, Νότια Γαλλία και στη νότια Ελβετία.
Πολλές εικόνες, έντονες αλλαγές τοπίων.
Κοινός παρανομαστής σε όλες τις σκέψεις που ακολούθησαν: πόσα πρέπει να μάθουμε ακόμη.
Δυστυχώς ξεκινάει το blog με γκρίνια. Θα γίνει προσπάθεια να αποφευχθεί όμως η μιζέρια που μας χαρακτηρίζει εμάς τους Έλληνες. Δεν ξέρω πόσο εύκολο θα είναι αυτό αλλά αν δείτε ότι εκτροχιάζεται η κατάσταση σας παρακαλώ να το επισημάνετε με κάποιο σχόλιο.
Εικόνες που χαρακτήρισαν την εκδρομή:1. Πάρα πολλοί αθλούμενοι. Είτε κάνοντας ποδήλατο, είτε τρέχοντας, είτε κάνοντας ορειβασία. Σε άμεση αντίθεση έρχεται η εικόνα του χοντρού, νωθρού "ελληνάρα" που παρακολουθεί κάποιον να κάνει jogging και ενώ ανακατεύει περήφανα τον παραδοσιακό φραπέ του σχολιάζει με περισσή ευκολία: "κοίτα έναν χαϊβάνι εκεί που τρέχει......"
Μια αξέχαστη εικόνα ήταν η παρακάτω: Ανεβαίνοντας στο Ortisei (ορεινό χωριό στην β.Ιταλία που ασχολείται κυρίως με χειμερινό τουρισμό) βγαίνουν λίγα μέτρα μπροστά μας από έναν μικρό χωματόδρομο δυο ποδηλάτες πάνω σε mountain bikes. Ήταν λασπωμένοι από πάνω μέχρι κάτω και το μόνο που έβλεπες ήταν το κάτασπρο χαμόγελο που έφτανε από το ένα αυτί στο άλλο!!!!
Αυτά για αρχή. Συνέχεια τις επόμενες μέρες
